Günaydın dostlar.
Bir zamanlar sokaklarımız vardı…
Yalınayak koştuğumuz, düşsek bile yeniden kalkmayı öğrendiğimiz,
Yaşam, sokaklarda çocuklarla büyürdü.
Sonra bir şey oldu.
Oyunlar sustu.
Pencereler kapandı.
Duvarlar yükseldi, beton çoğaldı, gökyüzü azaldı.
Ve biz, yorgun kalbimizi alıp ağaçlara sığındık.
Yaprakların gölgesinde huzur aradık.
Yaralarımızı orada sardık,
Kalbimizi orada dinlendirdik.
Ama şimdi…
Sığındığımız o son liman da eksiliyor.
Birer birer kesiliyor gölgelerimiz.
Kuşlar başka diyarlara uçuyor,
Toprak susuyor, rüzgâr anlamını yitiriyor.
Unutmayalım;
Doğa susarsa,
İnsan yalnız kalmaz sadece…
Yetim kalır.
Ve yetim bir kalp,
Hiçbir şehirde büyüyemez.
Ne çocuk olur yeniden,
Ne de yuva bulur kendine.
Ve şimdi…
Ormanlarımız yandıkça,
Biz nefes almaktan değil,
İnsafını kaybetmiş bir dünyanın ağırlığından boğuluyoruz.
⸻
