Abdullah Gülay Yazdı.
SOKAKLARI BİZE SORUN
Biz sokaklardan geldik.
Çok kan aktı!
Çok arkadaşımız öldü.
Bir iki bu taraftan, bir iki o taraftan…
Yani tataf taraf olduk,
Öldük te öldük.
Evden eve gidemez, sokakta yürüyemez olduk.
Adımız Mahir’di, Çayan’dı, Deniz’di…
Kürşat’tı, Pehlivanoğlu’ydu, Muhsin’di…
Kimimiz ülkücüydük kimimiz, gomonis, kimimiz de diğerleri…
Ama bizim bir davamız vardı;
Hepimiz de Türkiye için mücadele ediyorduk!
Bunun bir anlamı vardı, ölüyorduk ve şehit oluyorduk. En azından biz böyle inanıyorduk.
“Sokaklar yürümekle aşınmaz!” Diyordu devlet…
Evet gerçekten de aşınmadı, aşınan biz olduk.
Devletin yenildiğini hiç görmedik…
O zamanlar kişi için değildi sokaklarda yürümek.
Ülke içindi!
Sokağa çağırmanın bir bedeli olduğunu daha önce görmedik mi?
Sokağa çağırmak heyecanlı olur da, sokakları durdurmak mümkün olmaz!
Acı verir, hüzün verir, pişman eder…
İki düşün, üç düşün…
Yetmez iyi düşün!
Ne yani?
Bunlar yürüyor diye hakimler, savcılar dosyayı bırakıp sokağa mı bakacak?
Elbette görevini yapacak!
Tehditler yıldırmayacak…
Herkes sükûnet içinde süreci izlesin.
Tavsiyem budur.
Abdullah GÜLAY 🌹 🌙
